گفتا که عزیزم چه کنم عمر چنین بود

گفتم که پدر وقت سفر بو د بسی زود

گفتا پسرم مصلحت حق چنین بود

هر پدر تکیه گاه فرزند است . گویا فقط آمده بودی که غم هجرانت را بر قلبهایمان مهر کنی و سپس ستاره وار به هنگام سحر ترکمان کنی چه رویای زیبایی بود با تو بودن بدان که نام نیکت را در لحظه لحظه های زندگی فریاد خواهیم زد . چدر جان می دانی شش ماه است که از ما دوری و دلمان و قلبمان هر لحظه به یاد توست و تا ابد به یادت خواهیم بود

پدر جان واقعا دلم برایت تنگ شده ولی چاره ای جز منتظر ماندن تا قیامت نداریم تا آن موقع همدیگر را ببینیم ...

پدر جان روحت شاد

                                  پدر جان روزت مبارک

  پدر می خواهم با تو حرف بزنم . حرفهای بسیار در سینه نهفته دارم . دردهای بسیار در دل جای دادم . چه شبها که اشک پنهان نریرختم . چه روزها که غم تو مرا به زانو نزد . ماههاست  که بدور از همیم . روزهایی  که در انتظار تو سپری گشت و حال می فهمم که انتظار مفهومی نداشت . انتظار تو هیچ بود .

دلم را خوش کردم . خود را گول زدم . نخواستم باور کنم . گفتم که تو می آیی . گفتم چو بیایی غم دل با تو بگویم ، غم دل با که بگویم که تو هرگز نیامدی . روزها  انتظار به من آموخت که مرگ یعنی چه . ماهها  فراق دیدار به من آموخت که سرنوشت با ما چه بازیها داشت .

روزها گذشت ولی ماههای و سالهای  بیشتری در پیش رو داریم . تا به اینجا به امید پوچ و واهی دیدن تو سپری گشت ولی سالیان دراز را دیگر چه کنم ....

من اینجا ، من اینجا در درون خویشتن آرام می گریم و تو ای دوست نمی دانی چه جانسوز است . نمی دانی چه جانسوز است . که انسان در درون خویشتن گرید ، نمی دانی . من اینجا دیدگاهم موسم تاریکی شبهاست . من اینجا دیدگاهم دشت خاموش تمناهاست . من اینجا زندگی را از ورای پرده اشک زلال خویش می بینم . همان افسانه تکراری پیش است . همان افسانه تکراری پوچ است . دگر در چشم من خورشید زیبا نیست که این گوی افق پیمای زرین ، این زمان سرد است . من اینجا از پس دیوار سنگین سکوتی تلخ و من اینجا از پس کوه بلند نامرادیها ، به یاد آرزوهایی که در گور زمان پوسید پرستوهای خیال خود را می دهم پرواز . به اوج آسمان آبی شهر مردگان ، به آنجایی که قلب مردمش هرگز نمی تپد . به آنجایی که ابر زندگی ره در حریمش ندارد . به آنجایی که آفتابش دیگر رمقی ندارد . ولی افسوس ، ولی افسوس که سرود خویش با باد می خوانم و درد خویش با سنگ می گویم .

                   هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

                  دور از رخ تو ، چشم مرا نور نماندست

به کدامین سو بنگرم تا رخ تو ببینم . شوق دیدار تو دارم . چندیست که دیگر نگاه مهربانت را نمی بینم . هر چه بیشتر می جویم ، کمتر می یابم . ترا تنها درون قاب طلایی اطرافت می توان دید . تو را درون حصار کردند و بر سر طاقچه برای همیشه جای دادند . زمان لحظه ایی ایستاد و ترا برای همیشه ثابت نگه داشت .

از تو خواهم گفت . از تو خواهم نوشت و از تو خواهم سرود . زیرا که جز تو هیچ نمی دانم .

بیا که بی تو خانه ویران گشت . بیا که بی تو دلها پریشان گشت . بیا که بی تو دلم طاقت ماندن ندارد . بیا که بی تو اشکها  زمن فرمان نمی برند . بیا که بی تو لبها دیگر نمی گشایند . بیا که شاید بار دیگر شکوفه لبخند بر لبانم بنشیند . بیا که شاید بار دیگر چشمان بی فروغم  زنورت روشن گردد . بیا که شاید بار دیگر چهره زیبای زندگی را ببینم .

ندانستم که آن شب ، شب آخر بود . ندانستم که آن بار سفر ، توشه آخرت بود . تو پرواز کردی و رفتی  ...

 پدر جان رفتی ولی  روزت مبارک

روحت شاد و قرین آرامش باد

یه قصه قدیمی یه قصه گوی خسته

وقتی بابا نداری نوشتنش رو تخته چه سخته

وای بابا ندارم بابام چشماش و بسته

بابا چشماتو وا کن ببین قلبم شکسته

چه سخته چه سخته نوشتن بابا رو تخته

خدا بابام نمرده بابام اهل نبرده

یه گوشه ای می میرم اگر که برنگرده

بابا چشماتو واکن بابا من و نگام کن

ببین دلم شکسته بابا لباتو وا کن

بابا من و صدام کن بابا لباتو واکن

بابا من و نگاه کن بابا چشماتو وا کن

آب بابا چه سخته نوشتنش رو تخته وقتی بابا نداری گفتنشم چه سخته

آب بابا خدافظ..رفتی بابای خوبم می خوام برم رو خورشید عکس تو رو بکوبم

آب بابا خدافظ...

بابا جون درسته که  جسم نازنینت  در میان ما نیست

 اما یاد نگاه مهربانت تا همیشه با ما خواهد بود و خواهد ماند...

روحت شاد و یادت گرای باد

برادر جان نمیدونی چه دلتنگم
برادر جان نمیدونی چه غمگینم
نمیدونی . نمیدونی . برادر جان
گرفتار کدوم تلسم و نفرینم
نمی دونی چه سخته در به در بودن
مثل طوفان همیشه در سفر بودن
برادر جان . برادر جان . نمیدونی
چه تلخه وارث درد پدر بودن
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه
دلم تنگه از این روزهای بی امید
از این شبگردیهای خسته و مایوس
از این تکرار بیهوده دلم تنگه
همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه
دلم خوش نیست . غمگینم برادر جان
از این تکرار بی رویا و بی لبخند
چه تنهایی غمگینی . که غیر از من
همه خوشبخت و عاشق . عاشق و خرسند
به فردا دلخوشم . شاید که با فردا
طلوع خوب خوشبختی من باشه
شبو با رنج تنهایی من  سر کن
شاید فردا روز عاشق شدن باشه
دلم تنگه برادر جان
برادر جان دلم تنگه

سلام پدر

دلگیر مباش از فرزندت اگر مانده‌ است در راه

بخاطر دارم خوب سه ماه پیش را، وقتی عزم سفر كردی بی هیچ. آمدی به این غربت

گفتی: می‌روم، می‌آیی؟

گفتی:بمان، می‌آیم.

و نماندی و من ماندم. تو رفتی سه ماه پیش.

گفتی: نمان در این غربت.

می‌بینی پدر، می‌بینی كه مانده‌ام. توان رفتنم نیست.

هنوز هم التهاب آنروزها با من است و زمان، نبود تو را بیشتر می‌كند.

كجاست عادت خاك؟ كجاست سردی‌اش كه مرا نمی‌گیرد. باور دارم كه هستی.

هنوز منتظرم كه چشمان منتظر تو را ببینم، وقتی مسافرِ خانه تو می‌شوم.

سایه مانده روی دیوار اتاقت غریب است و غریبی می‌كند.

هنوز بغضم می‌شكند وقتی عقربه‌ها می‌رسند به 5 عصر وقتی قلبت ایستاد و

قامت بلندت ترك خورد...

سلام پدر

دلگیر مباش از من اگر بد شده‌ام این روزها. دلگیر مباش از من اگر بد می‌كنم با خود.

اینجا نشسته‌ای، روبروی نگاه من و نگرانی، می‌دانم.

می‌روم حرم به پای دل، كه پای رفتنم بسته‌است.

درها به رویم زنجیر است، می‌مانم پشت قفل‌ها.

و با آب مانده حوض وضو می‌گیرم!

می‌دانم بد شده‌ام تو می‌دانی و خدا و همین است كه تنها مانده‌ام بی تو.

و همه چیز من چنان گم شده میان غبار، كه خود را هم نمی‌بینم.

روی از من مگردان در این لحظات نیاز.

با با جون واقعا ٌ نبودنت تلخ است

و دلم برایت تنگ میشه

روحت شاد

و یادت گرامی

شصت روز در فراقت سوختیم

دلم براي کسي تنگ است
دلم براي کسي تنگ است که دل تنگ است
دلم براي کسي تنگ است که با زيبايي کلا مش مرا در عشق غرق کرد
دلم براي کسي تنگ است که تنم آغوشش را مي طلبد
دلم براي کسي تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را مي طلبد
دلم براي کسي تنگ است که سرم شانه هايش را آرزو دارد
دلم براي کسي تنگ است که گوشهايم شنیدن صدايش را حسرت مي کشد
دلم براي کسي تنگ است که چشمانم ، چشمانش را مي طلبد
دلم براي کسي تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست
دلم براي کسي تنگ است که تنهایيم را چشيده
دلم براي کسي تنگ است که دلش همانند دل من است
دلم براي کسي تنگ است که تنهاييش تنهايي من است
دلم براي کسي تنگ است که مرهم زخمهاي کهنه است
دلم براي کسي تنگ است که محرم اصرار است
دلم براي کسي تنگ است که راهنمايي زندگيست
دلم براي کسي تنگ است که قلبم بدون او ایستاد
دلم براي کسي تنگ است که دل تنگ دل تنگيهايم است
دلم برای کسی تنگ است  که غمخوار و هم درد غصه هام بود

دلم برای کسی تنگ است خیلی دل تنگ است

دلم برای کسی تنگ است و نمی دانم ای خدا چکار کند

دلم برای کسی تنگ است تنگ تنگ و................

اون شخص جز بابای عزیز و دوست داشتنی ام نیست

بابا جون دوستت دارم

یادت بخیرو گرامی

و روحت شاد

بابای خوبم

چهل و ششمین روز از فراقت گذشت بابای عزیزم

افسانه هستی ات اگر پایان یافت                      خوشنامی و عزتت به پایان نرسید

طوفان مرگ در فصل بهار پدری دلسوز و زحمتکش را روی در نقاب خاک کشید و آتشی ناگفتنی بر دل نهاد . نمی دانستیم از دست دادنت اینقدر تلخ است و بدین گونه روحمان را به ویرانی می کشد .

چهل و شش روز گذشت و در باغچه خانه مان هیچ گلی نرویید . هیچ دستی آرامش را به ارمغان نیاورد و هیچ نگاهی پاییز قلبمان را بهاری نکرد .

ای پدر  ،ای عزیز ، قبل از رفتنت احساس می کردم با گرمی وجود تو جهانم زیباست / جامه ام زیباست / دیده ام بیناست / زبانم گویاست / قفسم هم طلاست اما پس از تو به این نمی ارزد که دلم تنهاست .

گفتم که چرا رفتی و تدبیـــر نه این بود

گفتاچه توان کرد که تقدیر چنیـــــن بود

گفتم که نه وقت سفرت بود به این زود

گفتا که نگو مصلحت  حق چنیـــــن بود

کاش می دونستی چقدر دلم هر روز بهانه تو رو ميگيره...

 کاش می دونستی چقدر دلم هوای با تو بودن رو کرده...

 کاش می دونستی چقدر دلم از اين روزهای سردِ بي تو بودن گرفته...

کاش می دونستی چقدر دلم برای ضرب آهنگ قدمات ،

 گرمی نفسات، مهربانی صدات تنگ شده...

 کاش می دونستی چقدر دلواپس توام...

کاش می دونستی چقدر تنهام ،

چقدر خسته ام و چقدر به حضور سبزت محتاجم...

بابا جون دلم واقعاٌ برات تنگ شده  . بی تو بودن خیلی سخته

بابا جون درد دلم را به کی بگم

بابا جون چرا چرا رفتی و من را تنها گذاشتی

و .......

دوستت دارم بابا

روحت شاد بابا

برای  شادی روحش صلوات و یک فاتحه بخوانید

پدر جانم غباري از اندوه بر چهره ام نشسته وخستگي پايان ناپذير بر تنم .

 اي پدر چهل غروب غمناك از ايام سوگواريت ميگذرد  .

چهل شب است كه خواب به چشمان خونينم نرفته .

نمي خواستم كسي شيون مرا ببيند غرورم شكسته شد .

 پدر جان خانه اي كه تو در آن با روي گشاده وچهره ی خندان پذيراي مهمانهايت بودي

 به ويرانه اي از غم تبديل شده  .

چهار ديواري خانه مان فضاي تاريك به خود گرفته است ديگر كسي نيست

كه در آن خانه غم را از چهره مان بزدايد ومارا بخنداند .

 پدرجان كاش مي شد دوباره بر گردي وشادي ترد شده را به كلبه متروكمان برگرداني .

پدر نازنينم چگونه ميتوانم از غم جان كاهت بگريزم ، غم هجرانت به قدري برايم دردناك بود

كه به مانندشاخه درخت خشكيده اي سوختم به اين اميد كه خاكسترم به روح پاكت برسد .

پدر جان افسوس وصد افسوس كه بهار عمرت سريع به خزان پاييزي مبدل شد

و تو به مانند فرشته  با بالهاي ظريفت به سوي ابديت پرواز كردي .

 پدر جان چراهايي از ذهن غمينم ميگذرد كه آن را برايت بازگو ميكنم .

 چرا باغبان تو را از شاخه چيد .

 چرا باغبان گل چين است .

 چرا خداوند مي خواهد زمينش را ازخوبان پاك كند .

 مگر ما به وجودشان محتاج نيستيم وهزاران چراي ديگر .

 پدر عزيزم رخم را بر قبر سردت مي نهم و با چشمان خونين شقايقم بلند مي گريم

انگاركه سالهاست ازفراقت نازنين ميگذرد اما من هنوز به انتظار بازگشتت

چشم به محبت فراوانت بسته ام  .

بابا جان هنوز هم به رشادتهاي وصف ناپذيرت غبطه مي خورم

 وهمين زيبا زيستن وزيبا پرگشودنت برايم مهم است

 وبس گريه امانم رابريده واين اشكهاي چشمانم

كه عاري از غم هجران تو عزيزدوست داشتني ام است هيچگاه نمي خشكد و هميشه سرازيراست .

اي بابای عزیزیم من ديگربه مثل آواره اي مي مانم

 كه به جستجوي تو دركوي عشق توآواره و اسير غربت شده ام  .

پدر جان آتش حسرت بروجودم زبانه مي كشد وخودم را ندامت ميكنم

كه چرا ندانستم تا مانعت شوم .

 اي بابای خوبم تو خيلي نا باورانه رفتي ومابه يك نااميدی گنگ رسيديم.

اي گل زيباي معرفت و اميد اين بار بوي بيوفايي تو به مشامم ميرسد

 وخبري از وفاداريهاي ديرينه ات نيست  .

عزيزم چرا جواب ناله وشيونهاي غمگينم را نميدهي .

 بابا اي گل ياسم اين دنيا برايم به سان قفسي ميماندكه حصاری را بين من و تو ايجادكرده است

 منم زنداني اين دنيا دلم ميخواهداين حصاررابشكنم تابه روح پاك ونجيبت دست يابم

چون من مست وخراب توام بس كه درفراق تو عزيز ناليدم

 درچشمان خون آلودم ماهيان قرمزشناورند .

 پدر جان هرگزشبي تاصبح نياراميده ام وبه خدا شكوه كرده ام

 كه چرا نقش توعزيز را پديداركرد و به تو هستي بخشيد

 وزود اين هستي را ازصحنه زندگي ات پاك كرد .

پدر جان ازدنيا زده واز باقي عمرسيرم زندگي ميكنم

 اماچگونه زندگي اي وچطورزنده اي كجارفته اي ، اي نيلوفرآبي پرپرشده ام  كجايي

اي ظهورشادي وكاميابي كجايي، اي مرحم زخم چركين دل داغدارم كجايي

 كه كينه خلق را ازدل رنجورم بزدايي من ازدرد دوريت شبانه روز مينالم

 وچشمان آغشته به خونم رابه دردوخته ام

 و دستهايم به ماننددرخت تاك دست ازدعابرنمي دارد

تا شايدخدا تورابرگرداند اما ميدانم بي فايده است وبراي توبازگشتي نيست

 وتودر حريري ازگلهاي بهشت آسوده آرميده اي

و من اشكهايم را برپيكرم كه درزير بار غمت شكسته شده ميچكانم

 ما همه در ماتم جانگدازت غمزدگانيم

وبرجان و روان پاكت درودميرستيم